پررنگ شدن اینگونه رؤیاها البته با وضعیت تشکیلاتی مجاهدین رابطه مستقیمی دارد، هرچه بحرانهای درونی و بیرونی این گروه شدیدتر و حادتر باشد، طمع و ولع رجوی به سوء استفاده از شرایط داخلی به طرق مختلف جلوه گر می شود و فرصت طلبی ذاتی اش که به مثابه توهم رهایی عمل می‌کند، در رویکردی فرافکنانه خودنمایی می کند.

در حالی که علت اصلی سکوت شورایی‌ها آن است که آنها نیز هم قبل از آن که مواجب بگیر رجوی باشند، اسیر اویند و از قضا اسیرتر از گروگانهای اشرف و لیبرتی؛ که هیچ اختیاری از خود ندارند.

سرانجام رجوی چاره را در آن دید تا دست به شعبده ای دیگر بزند و با پیغام و پسغام دادن انتخاباتی، راهی برای فرارش از مجموعه انعکاسات و اظهارنظرهای طیفهای گوناگون پس از نامه مصداقی ایجاد کرده و اذهان نیروهایش را از این مسئله منحرف سازد.