راهی جز محاکمه و استرداد مجاهدین نیست
لذا در صورت عملی کردن چنین تهدیدی از سوی رجوی، دولت عراق بایستی با همکاری سازمانهای بین المللی، رسیدگی به جرائم و جنایات این گروه را آغاز نماید و به طور جدی موضوع استرداد آنان به ایران را در دستورکار قرار دهد.
ایران دیدبان
رهبری گروه تروریستی مجاهدین، پس از تحولاتی که به جابجایی اولین دسته از اعضای این گروه به کمپ لیبرتی منتهی شد، بایست فهمیده باشد که توان اثرگذاری برروی تصمیماتی که در باره آن گرفته میشود را ندارد. نه با لابی و لجبازی و نه با فریب حقوقی و پنهان شدن در پشت نهادهای بینالمللی نه توانست و نه میتواند از این سرنوشت محتوم جلوگیری کند و مجبور به تن دادن به آن است.
با شروع جابجایی و با توجه به گردنکشی و استنکافی که رهبری مجاهدین پیش از این و در مقابل دولت عراق نشان داده بود، به طور طبیعی و قبل از آن که انعطاف و حسن نیت داشتن رهبری مجاهدین- بنابرادعای خودشان - اثبات شود، وجه خفیفانه و ناچارانه این جابجایی توجه همگان را جلب نمود. بنا به اطلاعات موثق حتی هواداران و اعضای این گروه در برخی از کشورها براثر ناراحتی از این شکست به شدت گریسته و از خود بیخود شدند.
از آنجا که رجوی در این جابجایی جایی برای پیروزی نمایی نمیبیند و به شدت تحقیر شده است، تلاش کرد از طریق افراد انتخاب شده برای این جابجایی به اصطلاح اعاده حیثیت نماید، اما رفتارهای این افراد نیز به جای مقاومت فقط شبیه بهانه گیریهای کودکانه بوده و اثری بر جای نگذاشت.
دراین وضعیت رجوی برای خلاص شدن از موضع خفتبار و سراسر حقارت، بار دیگر بهانهگیریها در باره عرض و طول کمپ لیبرتی را آغاز کرده و با زبانهای مختلف، تهدیدِ به شکست کشاندن پروژه انتقال ساکنان اردوگاه اشرف به این کمپ را تکرار مینماید.
«برای اجتناب از تبدیل لیبرتی به زندان، اجرای مواد فوق الذکر الزامی است و اگر این موارد تامین نشود و به خصوص اگر حضور پلیس در داخل کمپ ادامه یابد، لیبرتی از هماکنون یک تجربه شکست خورده است و انتقال سایر افراد به آن امکان پذیر نیست.»*
بدیهی است که این تهدید، واکنش غریزی رجوی ، آن هم برای اعاده حیثیت از خودش است و به هیچ وجه سرنوشت ساکنان اردوگاه اشرف، متعاقب این تصمیم گیری، برایش اهمیت ندارد.
رجوی اما امیدوار است که در ادامه این گردنکشی و با به شکست کشاندن مساعی صورت گرفته برای انتقال مسالمت آمیز ساکنان اردوگاه اشرف، دولت عراق را وادار به تقابل خشونتبارکند و با استفاده از این شرایط نهادهایبین المللی را در حالت ماکزیمم موافق با اسکان در اشرف ساخته و در مینمم به وسیله آنان مهلت بگیرد و در حقیقت وقت کشی کند، اتفاقی که هیچ سرانجامی نخواهد داشت و فقط فرصتی را در اختیار دار و دسته رجوی برای خرابکاری در عراق خواهد گذاشت.
لذا در صورت عملی کردن چنین تهدیدی از سوی رجوی، دولت عراق بایستی با همکاری سازمانهای بین المللی، رسیدگی به جرائم و جنایات این گروه را آغاز نماید و به طور جدی موضوع استرداد آنان به ایران را در دستورکار قرار دهد.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* استروان استیونسون- زمان اقدام عملی برای اتحادیه اروپا، امریکا و ملل متحد فرارسیده است.
......................
۱۳۹۰/۱۲/۱
نظرها 0
دیدگاه خود را بنویسید
هیچ یک از همسایگان ایران برای پذیرش مجاهدین اعلام آمادگی نکرده اند