همسویی مشمئز کننده با سیاست های منطقه ای آمریکا
بدین ترتیب مجاهدین با بازتکرار شروط خود تلاش کردند مسئولیت عدم جابجایی از قرارگاه اشرف به کمپ لیبرتی و هرگونه خونریزی احتمالی را پیشاپیش به گردن دولت عراق و سازمان ملل بیندازند.
سیدحجت سیداسماعیلی*
سازمان مجاهدین که در بحرانی ترین شرایط استراتژیکی و تشکیلاتی اش در سه دهه اخیر بسر میبرد در تاریخ 11 فوریه سال 2012 و به بهانه سی و سومین سالگرد انقلاب 22 بهمن به یک گردهمائی در شهرهای نیویورک و پاریس دست زد تا ضمن معرفی مجدد سازمان مجاهدین بعنوان تنها آلترناتیو، از دولت مردان آمریکائی و اروپائی و از بحرانی که در خاک عراق بدان گرفتار آمده است استمداد بطلبد .
این تجمع هر چند تحت عنوان "گردهمائی هموطنان و سخنرانی شخصیت های سیاسی " و با تبلیغات زیاد در رسانههای خبری مجاهدین انعکاس یافت ولی آنچه که خیلی وقت است در گردهمائیهای مجاهدین دیگر جایگاهی ندارد، هموطن و شخصیت های سیاسی ایرانی است.
تجمعات این شکلی که تنها افتخارش برای مریم رجوی بودن در میان ژنرالهای آمریکائی همچون؛ ژنرال جورج کیسی ، ژنرال دیوید دپتولا ژنرال هیوشلتون ، ژنرال دیوید فیلیپس ، . . . و سیاسیون فرانسوی و برخی کشورهای دیگر است فرصتی بود تا وی بار دیگر گله مندی خود از بی توجهی دولتمردان آمریکایی و کشورهای اروپائی نسبت به مجاهدین را به عریان ترین شکل به معرض نمایش بگذارد.
در این تجمع تمامی حرفهای مجاهدین، هم از زبان حامیان سیاسیشان و هم توسط شخص مریم رجوی به طرف حساب های اصلیشان یعنی دولت عراق، ملل متحد، کشورهای اروپائی و در راس همه اینها آمریکا زده شد .
در این میان بخشی از حرفهای مجاهدین که از زبان حامیان سیاسی آنها زده میشد جالب و شنیدتی است. آنها میگفتند: ... سازمان ملل متحد ، اتحادیه اروپا ، ایالات متحده و جامعه بین المللی کجا هستند؟ خانم رجوی هرچه را که امکان داشت انجام داده است. پس چرا ما آنچه را که باید انجام دهیم، انجام نمی دهیم ؟
دولت آمریکا چه از زمانیکه حفاظت قرارگاه اشرف را به نیروهای عراقی سپرد و چه از زمانی که نیروهایش را از خاک کشور عراق خارج ساخت، تلاش کرده است با احترام به حق حاکمیت کشور عراق، مسئله ساکنان قرارگاه اشرف را در کادر سازمان ملل متحد حل و فصل کند و البته گزیدگی مجاهدین نیز دقیقا از سیاستی است که آمریکا نسبت به موضوع قرارگاه اشرف اتخاذ کرده است.
در این گردهمائی آقای ادوارد رندل فرماندار وقت آمریکا نیز به وضوح به نقش پاسیو آمریکا -البته از نظر مجاهدین- اشاره کرد و ضمن انتقاد از سیاست آمریکا گفت : عقیده دولت آمریکا این است که ما در عراق حاکمیت نداریم . . .
نتیجه منطقی که: مجاهدین علیرغم 9 سال تلاش شبانهروزی و با انواع شیوههای آشکار و پنهان در بدست آوردن حمایت کامل آمریکا راه به جایی نبرده است و همچنان در بنبستی که در خاک کشور عراق بدان گرفتار آمده دست و پا میزند.
این گردهمائی هرچند عنوان؛ گرامیداشت سی و سومین سالگرد انقلاب 22 بهمن را نیز با خود یدک میکشید ولی در محتوا تکرار همان خواستههای غیر منطقی و فریبکارانه مجاهدین از زبان حامیان سیاسیشان از یک سو و گلهمندی شخص مریم رجوی از دولتمردان آمریکایی از سوی دیگر بود.
کمپ لیبرتی یک بازداشتگاه است - انتقال اجباری به کمپ لیبرتی را نمی پذیریم - داشتن آزادی عمل در بردن اموال منقول و خودروها به لیبرتی - عدم حضور پلیس در محوطه داخلی کمپ - آزادی تردد و مساحت ضروری - عدم وجود امکانات مراقبت از بیماران و معلولین و افراد مسن و . . . از جمله حربههایی بود که مریم رجوی و حامیان سیاسیشان به آن متوسل میشدند تا بتوانند زمان بیشتر برای ماندن در قرارگاه اشرف بخرند و امتیازات بیشتر برای انتقال به کمپ لیبرتی بگیرند.
و حرف آخر مریم رجوی این بود که ساکنان اشرف تنها می پذیرند که با خودروها و اموالشان به کمپ لیبرتی بروند در غیر این صورت کسی به لیبرتی نخواهد رفت.
مجاهدین از همان آغاز بحران قرارگاه اشرف سعی کردهاند در تمامی جهات خود را با سیاستهای منطقهای و بینالمللی آمریکا همسو نشاند دهند تا زیر چتر حمایت آمریکا مسائل خودشان را حل و فصل کنند ولی اینبار اما به شکلی متفاوت و البته مشمئز کنندهای همسویی خود را نشان دادند.
مریم رجوی صحبتهایش را با فریاد "سلام بر حمص قهرمان" ! شروع کرد و از جمعیت حاضر خواست تا برای آنچه وی آن را "تجلیل از پایداری در سوریه"! مینامید به مدت یک دقیقه کف بزنند!
بنابراین اگر مجاهدین تا دیروز برای مردم عراق دل میسوزاند و نگران حال آنها بودند اکنون اما نوبت مردم کشور سوریه است که از الطاف رهبری این سازمان بهرهمند شوند و البته آنچه که در این میان جایگاهی نداشته و ندارد همچنان مردم ایران است.
مریم رجوی از نبود دموکراسی و انتخابات آزاد، از مقاومت مردم در ایران و بی نصیب ماندن مردم از رهبری مجاهدین و دستآوردهای آنها در تمامی زمینهها بواسطه بر سرکار بودن حاکمیت ایران حرف زد. ولی ایشان هرگز به این سوال منطقی پاسخ نداد که اگر مجاهدین اینقدر به اصول دموکراسی و انتخابات آزاد معتقد و پایبند هستند پس چرا عمل کردن به این مقولات در تعیین سرنوشت ساکنان قرارگاه اشرف هیچ مصداقی ندارد.
دوماً مگر طی سه دهه گذشته قرارگاه اشرف با تمامی ویژگیهای منحصربفردش محصول ایدئولوژی فرقه ای که مجاهدین آنرا نمایندگی میکنند نیست؟ و آیا قرارگاه اشرف همان مدینه فاضله ای نیست که رهبری مجاهدین روزی آنرا برای تمامی مردم ایران بشارت میداد؟ و اگر چنین است، پس چرا از ایجاد ارتباط ساکنان آن با دنیای آزاد این همه ترس و واهمه وجود دارد؟ آیا واقعیت این نیست که اکنون قرارگاه اشرف با تمامی ساکنین آن به عنوان یک فاجعه انسانی که قربانی تشکیلات فرقه ای مجاهدین شده است، روی دست جهانیان باقی مانده است ؟ و آیا ادعاهای شما مصداق این جمله نیست که: تو در درون چه کردی که برون خانه آیی .
مریم رجوی، از اینکه آمریکا مجاهدین را) علیرغم این همه همکاری نزدیک با ارتش و سرویس های اطلاعاتی آنها ) همچنان در لیست گروههای تروریستی نگه داشته است. از اینکه آمریکا به مجاهدین به چشم یک آلترناتیو نگاه نمیکند و نهایتا از اینکه آمریکا حفاظت قرارگاه اشرف را به نیروهای عراقی سپرده است به عنوان خطاهای سیاسی که دولت آمریکا در حق مجاهدین مرتکب شده است، یادکرد.
از سوی دیگر مریم رجوی از این که دولت عراق به درخواست بازدید 23 نفر از ژنرال های آمریکایی و حامیان سیاسی شان از کمپ لیبرتی و همچنین نظارت بر جابجایی اولین گروه پاسخی نداده است نیز عجز و ناله سر داد.
و فراتر از همه امضای یادداشت تفاهم بین دولت عراق با سازمان ملل در چهارم دیماه امسال را به باد انتقاد گرفت که چرا این تفاهم نامه بدون اطلاع و مشارکت نمایندگان مجاهدین امضا شده است.
در پایان اما خیلی زود برگ زیتون از دستهای ایشان به زمین افتاد و بار دیگر وی ماهیت خشونتطلب تشکیلات مجاهدین را به نمایش گذاشت و سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و آمریکا را تهدید کرد که اگر به خواستههای (غیر منطقی و نا مشروع ) آنها پاسخی داده نشود چیزی که وی آنرا " کشتار مجدد" در کمپ اشرف مینامید اجتناب ناپذیر خواهد شد.
بدین ترتیب مجاهدین با بازتکرار شروط خود تلاش کردند مسئولیت عدم جابجایی از قرارگاه اشرف به کمپ لیبرتی و هرگونه خونریزی احتمالی را پیشاپیش به گردن دولت عراق و سازمان ملل بیندازند.
*عضو پیشین شورای مرکزی و ستاد اطلاعات مجاهدین
......................
۱۳۹۰/۱۱/۲۶
نظرها 0
دیدگاه خود را بنویسید
هیچ یک از همسایگان ایران برای پذیرش مجاهدین اعلام آمادگی نکرده اند