ایران دیدبان

قبل از آن که جابجایی اعضای گروه تروریستی مجاهدین در عراق و مسائل مرتبط با آن که رسانه های این گروه سعی دارند به حواشی آن بپردازند، قابل اعتنا باشد، مهم است که بدانیم تا کنون مذاکرات سازمان ملل با هیچ یک از کشورهای عضو برای پذیرش اعضای این گروه به نتیجه نرسیده است. یعنی کشورها مخالف پذیرفتن اعضای این گروه که حالا عنوان پناهجو گرفته­اند می­باشند.

جهان البته دارد به درستی از تجربه­اش در باره این گروه استفاده می­کند و با شناختی که از ویژگیهای آنان دارد، بهترین برخورد را در نپذیرفتن و نه گفتن به درخواست سازمان ملل دیده است، اما مسئله این است که چرا مجاهدین در عوض این همه چانه­زنی از مجاری و اشکال گوناگون با دولت عراق - که آن را دشمن خود می دانند - هیچ مذاکره ای با سایر کشورها و در رأس آن کشورهای اروپایی جهت انتقال به این کشورها انجام نمی­دهند؟!

اکنون سوال اینجاست که چرا رهبری مجاهدین و حامیان آنها که هر روز صدها هزار دلار خرج برپایی کنفرانسهای تبلیغی و هزینه­های مسافرت فلان سرهنگ آمریکایی یا فلان نماینده اروپایی برای شرکت در آن کنفرانس می­کنند تا دولت عراق را متهم به زندان سازی برای مجاهدین کنند، حاضر نیستند تا یک دلار برای متقاعد کردن کشورهای اروپایی به منظور راضی کردن آنها به پذیرش ساکنان اردوگاه اشرف هزینه کنند ؟!

چرا با وجود آن که نماینده سازمان ملل را برای دادن تعهد در باره عریض و طویل کردن کمپ لیبرتی تحت فشار قرار می دهند، حتی یک کلمه به وی در مورد تسریع پروسه انتقال آنان به سایر کشورها را یادآوری نمی­کنند؟

چرا در حالی که مجاهدین از طریق به خدمت گرفتن نمایندگان پارلمان اروپا و انگلستان، هر روز نماینده سیاسی اتحادیه اروپا را ترغیب می­کنند تا با ورود پیدا کردن در این موضوع دولت عراق را تحت فشار قرار دهد تا خواسته­های مجاهدین را بپذیرد، اما حاضر نیستند از وی بخواهند که دولتهای اروپایی را به پذیرش ساکنان اردوگاه اشرف راضی بنماید؟

علاوه این که چانه زنی­هایشان با آقای کوبلر در مورد طول و عرض لیبرتی و بردن ماشین و وسایل نقلیه به درون این اردوگاه است، نه این که مصاحبه ها در چه زمانی و چگونه انجام خواهد شد و پس از مصاحبه ها ، سازمان ملل چه برنامه ای دارد!

شواهد نشان می دهد که مجاهدین، با بهانه­جویی در باره تعهدات و رفتار دولت عراق، در واقع قصد اخلال در برنامه اصلی سازمان ملل که همانا بیرون بردن آنها از عراق می­باشد را دارند!

واقعیت این است که رهبری مجاهدین در طول این مدت دریافت که جدی شدن مداخله کمیساریای عالی پناهندگان و سازمان ملل در حل و فصل مسئله اردوگاه اشرف به از کف دادن اختیار نیروهای محصور در این اردوگاه ختم خواهد شد و به آهستگی سازمان ملل در باره سرنوشت آنها تصمیم خواهد گرفت، از این رو در صدد برآمده است تا به هر نحو ممکن در مقابل کار سازمان ملل سنگ بیندازد.

در این رابطه بایستی به تغییر لحن کلام مجاهدین و حامیانشان در اروپا نسبت به سازمان ملل و نماینده­اش در عراق توجه کرد که با زدن اتهام سکوت در برابر اقدامات دولت عراق، در حقیقت وارد فاز مقابله با این نهاد و شخص آقای کوبلر شده اند.

در این باره مریم رجوی می گوید :

«نمایندگان ساکنان اطمینانهای حداقل برای جابه‌جایی را بارها با نماینده ویژه دبیرکل به‌طور مکتوب در میان گذاشتند ولی متأسفانه تا به‌حال، مانند سایر استانداردهای انساندوستانه و حقوق بشری که دولت عراق در یادداشت تفاهم به آن متعهد شده، کمترین توجهی به آن نشده است.»

بارونس بوتروید، یکی از حامیان مجاهدین این چنین می گوید:

«در حالیکه حقوقبشر و حق مالکیت ساکنان ضایع و نقض شده است، سازمان ملل متحد به سکوت خود در انتقاد آشکار از نقض یادداشت تفاهم از جانب عراق، ادامه میدهد. در حالیکه منشور ملل متحد، حقوق پناهجویان را گرامی میدارد، آنها آن را نقض کرده و یافتن راهحلی مسالمت آمیز را غیرممکن ساختهاند.»

 دیوید ایمس، یکی دیگر از حامیان این گروه در پارلمان انگلستان، حتی از سازمان ملل می خواهد که رو در روی دولت عراق بایستاد و لابد اگر این کار را نکند، در آینده وی هم مانند صدها دیپلمات برجسته دیگر به همکاری با نظام ایران متهم خواهد شد:

«اکنون زمان آنست که کمیساریای پناهندگان ملل متحد رو در روی نخست وزیر مالکی بایستد و پناهندگی جمعی ساکنان را اعلام کند. کمیساریای پناهندگان ملل متحد اکنون باید حفاظت ساکنان کمپ اشرف را بر استمالت از دولت عراقی که از همان ابتدا کاری جز تحقیر سازمان ملل متحد و قانون بین المللی نکرده، مرجح بداند.دوستان، اکنون زمان آن است که یونامی پا به پیش بگذارد و نقشش را به عنوان محرک در این بحران انسانی انجام دهد نه اینکه عقب بنشیند. در شب کریسمس سال گذشته سازمان ملل متحد تفاهم نامه یی را با دولت عراق امضا و نقشه مسیر به سوی یک راه حل صلح آمیز برای ساکنان کمپ اشرف را اعلام کرد. چند روز پس از آن به کمپ حملات موشکی شد و عراق شروع به نقض تفاهم نامه کرد و با این وجود ما کلمات چندانی در محکومیت آن از سوی سازمان ملل متحد نشنیده ایم.ملل متحد نباید این را تحمل کند. این اعتبار بین المللی اش را به خطر می اندازد، هنگامی که قراردادهایی امضا میکند که ظرف چند روز نقض می شوند. اکنون زمان آنست که سازمان ملل متحد آشکارا اعلام کند به دولت عراق اجازه نخواهد داد تعهداتش به این سازمان و ساکنان کمپ اشرف را نقض کند.»

به نظر می رسد که خانم کاترین اشتون این تقابل را به خوبی درک کرده است که به فعالیتهای سازمان ملل برای به وجود آوردن آینده ای روشن برای زندگی ساکنان اردوگاه اشرف، در پاسخ به مخالفت حامیان مجاهدین با راه حل سازمان ملل به آن اشاره می کند:

«اعضایی از سازمان ملل متحد در حال گفتگو با کشورهای عضو برای مواردی که موضوع شهروندی وجود دارد هستند، اعضایی از کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد هستند که در این مورد درگیر هستند، و مارتین کوبلر که اعلام کرده است فردا این جا خواهد بود. ما از نزدیک با ایالات متحده کار می کنیم، از نزدیک با جامعه بین المللی کار می کنیم، و ما این موضوع را در دستور کارمان در مذاکرات با عراق نگه می داریم، ولی مهم است که ما به جلو برویم این که افراد آینده ای پیدا کنند، نه این که آنها را آنجا نگهداریم چون برنامه یی نداریم. به نظر می رسد یک طرح عالی نباشد ولی البته یک راه حل مذاکره شده است، البته درصورتی که آن را درست انجام دهیم، من معتقدم پتانسیلی برای آینده وجود دارد تا افراد را امن نگهداریم و این امر همان طور که گفتم هدف نهایی ماست.»

......................
۱۳۹۰/۱۱/۱۵

---

نظرها 0

---

دیدگاه خود را بنویسید