سیدحجت سیداسماعیلی
عضو پیشین شورای مرکزی و ستاد اطلاعات مجاهدین

 هنوز چند روزی از هیاهوی تبلیغاتی مجاهدین به بهانه بزرگداشت سی و سومین سالگرد انقلاب 22 بهمن تحت عنوان "گردهمائی در پاریس" و سخنرانی شداد و غلاظ خانم مریم رجوی نگذشته است.
هنوز فریادهای انتقاد آمیز وی از امضای یادداشت تفاهم بین دولت عراق با سازمان ملل و عدم اطلاع و مشارکت نمایندگان مجاهدین، و بی توجهی دولت عراق و سازمان ملل متحد به شرط گذاریهای مجاهدین در انتقال ساکنان قرارگاه اشرف به کمپ لیبرتی در گوشمان طنین انداز است.
و هنوز حرفهای فیلسوف مآبانه ایشان مبنی بر اینکه؛ بودن مجاهدین در لیست گروههای تروریستی آمریکا ، سپردن حفاظت قرارگاه اشرف به نیروهای عراقی و به رسمیت نشناختن مجاهدین بعنوان آلترناتیو جمهوری اسلامی ایران از جمله اشتباهات سیاسی دولتمردان آمریکائی است را از یاد نبردیم .
و اما در دنیای واقعی و بدور از هرگونه هیاهوی تبلیغاتی ، حوادث و اتفاقات به گونه دیگری رقم می خورند.
و حال پس از فروکش کردن گرد و خاک تبلیغاتی، باید شاهد این باشیم که مجاهدین با خفت و خاری راه کمپ لیبرتی را در پیش بگیرند.
انتشار بیانیه سخنگوی دبیرکل ملل متحد در روز چهارشنبه پانزدهم فوریه 2012 آب پاکی بود که بر خط و نشان کشیدن های مجاهدین علیه دولت عراق، سازمان ملل متحد و کمیساریای عالی پناهندگان ریخته شد و تمامی رشته آنها را پنبه کرد.
در این بیانیه آماده است:" دبیر کل اعتقاد دارد زمان برای آغاز بلادرنگ فرایند انتقال ساکنان اردوگاه اشرف فرا رسیده است."
در این بیانیه، دبیر کل سازمان ملل متحد ضمن تاکید بر مسئولیت دولت عراق نسبت به تامین امنیت و رفاه ساکنان اردوگاه اشرف، به ساکنان اردوگاه اشرف نیز متذکر شده که مسئولند از قوانین عراق تبعیت کنند.
این بیانیه می افزاید "باید از هر نوع اقدام تحریک آمیز یا خشونت اجتناب شود و هر اقدامی از این نوع غیر قابل قبول خواهد بود."
در بیانیه دفتر آقای بان کی مون تصریح شده است که کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد تایید کرده است که زیرساخت ها و امکانات در اردوگاه جدید با استانداردهای بین المللی و انساندوستانه مطابقت دارد.
این در حالی است که آقای مارتین کوبلر نماینده ویژه دبیر کل سازمان ملل در عراق نیز با انتشار مقاله اى در روزنامه نیویورک تایمز موضع سازمان ملل را با جزییات بیشتری تشریح کرد.
به گفته نماینده ویژه دبیر کل سازمان ملل متحد در عراق، رهبران (مجاهدین ) طی روزهای اخیر شرایط جدیدی را مطرح کرده اند که توسط دولت عراق رد شده است. آقای کوبلر هشدار داده که صبر دولت عراق رو به پایان است و هر تاخیر بیشتری می تواند به اقدامات تحریک آمیز و خشونت منجر شود.
مارتین کوبلر ضمن تاکید بر این که حفظ وضعیت به شکل موجود "نه ایمن و نه امکان پذیر است" نتیجه گیری میکند: "زمان رو به پایان است و جان افراد می تواند در معرض خطر قرار گیرد. کلیه طرفین، اعم از ساکنان اردوگاه اشرف، دولت عراق و جامعه بین المللی - باید برای اطمینان حاصل کردن از اتخاذ مسیر مسالمت آمیز نسبت به اردوگاه اشرف، نقش خود را ایفا کنند."
بارها گفته ام واقعیت تلخ این است که باید قرارگاه اشرف را با 3400 تن سکنه آن بزرگترین فاجعه انسانی در خاک عراق و بعد از سقوط صدام بحساب آورد و آنچه در توضیحات آقای مارتین کوبلر هم به چشم میخورد صراحت و جدیت ملل متحد در پیشبرد روند انتقال ساکنان قرارگاه اشرف به کمپ لیبرتی و البته بدور از هرگونه هیاهوی تبلیغاتی از یک سو و شناخت عمیق از شیوهای فریب مجاهدین از سوی دیگر است و باید اذعان کرد طی این مدت هم ملل متحد هیچوقت تحت تاثیر جوسازیها و فریبکاریهای مجاهدین قرار نگرفت و امروز نیز قبل از همه این سازمان مجاهدین است که این پیام را بخوبی گرفته و در خفت و خاری تن به جابجایی اولین گروه تعیین شده به کمپ لیبرتی داده است.
اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت مجاهدین بتاریخ 27/11/90 بخوبی نشان داد که مجاهدین در بازی سیاسی و فریب دادن ارگانهای بین المللی به انتهای خط رسیده اند. هرچند دوست دارند بازهم بازی را و البته بعنوان یک بازنده تا آخر ادامه دهند.
اطلاعیه شورای ملی مقاومت و کوتاه آمدن مجاهدین از خواسته های غیر منطقی و نامشروعشان محصول برخورد جدی ارگانهای بین المللی با پدیده شوم فرقه گرایی مجاهدین و حل و فصل یک فاجعه انسانی است.
و اگر مجاهدین تا دیروز حرفشان این بود که : ساکنان اشرف تنها می پذیرند که با خودروها و اموالشان به کمپ لیبرتی بروند در غیر این صورت کسی به لیبرتی نخواهد رفت ، حال مجبورند با یک چرخش 180 درجه ای در مواضع قبلی شان بپذیرند که طی روزهای آتی و البته بازهم با اما و اگرهایی ، ساکنان قرارگاه اشرف را راهی کمپ لیبرتی کنند.
در ضمن یادآوری این موضوع هم به خانم رجوی ضروری است ؛ اینکه مجاهدین باید به لیبرتی بروند تصمیمی نبود که همین دو روز پیش توسط وزارت خارجه آمریکا گرفته شده باشد. فراموشی البته بیماری خاص مجاهدین است که هرجا لازم باشد بنا به مصلحت آنها دچارش میشوند و جای دارد از خانم مریم رجوی سوال شود مگر صحبت های آقای دانیل فراید، مشاور ویژه وزارت خارجه آمریکا در امور کمپ اشرف در تاریخ هشتم فوریه در مورد کمپ اشرف که اعلام کرده بود : " زمان آن فرا رسیده که مجاهدین خلق تصمیم بگیرند از پادگان اشرف به کمپ لیبرتی بروند. دولت آمریکا از جابجایی صلح طلبانه و موقت آنها در کمپ لیبرتی سپس بازاسکان دائم و نهایی ساکنین کمپ اشرف در ایران یا کشورهای ثالث استقبال و حمایت می کند." چه ابهامی برای شما وجود داشت که حال مجبور شدید بار دیگر " خواستار مذاکره خانم کلینتون و تصمیم نهایی وی درباره انتقال نخستین گروه از ساکنان قرارگاه اشرف به کمپ لیبرتی" شوید ؟ البته این نوع موضعگیری را هم باید در نیاز شدید تبلیغاتی مجاهدین و در ارتباط با حامیان سیاسی اش جستجو کرد و بدین ترتیب خانم مریم رجوی خواستند بگویند که اگر به درخواست خانم کلینتون نبود ما به هیچوجه به لیبرتی نمی رفتیم.
از سوی دیگر اینبار اما مجاهدین به شیوه پس و پیش کردن تاریخ ها، فریب کاری جدید خودشان را نشان دادند. مجاهدین در اطلاعیه شورا اعلام کردند که خانم مریم رجوی در 25 بهمن - 14 فوریه 2012 خواستار مذاکره خانم کلینتون و تصمیم نهایی وی درباره انتقال نخستین گروه از ساکنان اشرف به لیبرتی شده اند تا بدین ترتیب نشان دهند که مجاهدین یک روز قبل از تاریخ بیانیه دفتر آقای بان کی مون از وزارت خارجه آمریکا کسب تکلیف کرده بودند و خانم وزیر هم روز بعد جواب آنها را داده است و این ربطی به التیماتوم 26 بهمن - 15 فوریه 2012 دفتر دبیرکل ملل متحد به مجاهدین ندارد. در سیمای آزادی برنامه تلویزیونی مجاهدین هم اول اطلاعیه شورای ملی مقاومت و سپس بیانیه دفتر دبیرکل ملل متحد خوانده شد و سپس بخش هایی از صحبت های مسعود رجوی که در نهم دیماه امسال خطاب به ساکنین قرارگاه اشرف و در رابطه با اینکه مجاهدین در خروج از قرارگاه اشرف هیچ مشکلی ندارند پخش گردید. تا بدین ترتیب هم از بار شکست های پی در پی مجاهدین در مقابل سازمان ملل متحد و دولت عراق و همچنین از تاثیرات منفی آن بر روی ساکنین قرارگاه اشرف تا حدود زیادی کاسته شود.
در اطلاعیه شورای ملی مقاومت آمده است: روز گذشته ( 26 بهمن 90) خانم رجوی پس از اطلاع از توصیه و اطمینانهای خانم کلینتون وزیر خارجه آمریکا، از ساکنان اشرف درخواست کرد اولین گروه 400 نفری ساکنان اشرف در روزهای آینده به کمپ لیبرتی بروند تا جایی برای تردید در حسن نیت آنها باقی نماند؛ هرچند که با بردن کلیه خودروها و اموال منقولشان موافقت نشده است. انتقال گروههای بعدی پس از اعلام موافقت نماینده ویژه دبیر کل و دولت عراق ، با اطمینان های حداقل ، بویژه خارج شدن پلیس از داخل کمپ لیبرتی به منظور ممانعت از هرگونه تنش و خشونت و کشتار مجدد ساکنان، صورت خواهد گرفت. این برای امنیت و آرامش زنان از اهمیت مضاعف برخوردار است" .
ولی در ورای همه دغل کاریهای مجاهدین آنچه که در این اطلاعیه بیشتر باعث خشم و انزجار هر انسان شریف میگردد باز هم فریبکاری بیشتر از جانب مجاهدین است. در اطلاعیه آمده است : "کمپ لیبرتی از دسترسی آزادانه به خدمات پزشکی و از امکان دیدار با وکلا و خانواده ساکنان، برخوردار نیست . . . "
ظاهرا مجاهدین تحصن خانواده ها در شهرک آزادی در نزدیکی قرارگاه اشرف را فراموش کرده اند. آنها فراموش کرده اند مادرانی بودند که هرگز به آرزویشان که دیدار حتی یک لحظه ای فرزندانشان از پشت سیم های خاردار قرارگاه اشرف بود نرسیدند.
چه خانواده هایی که ماهها و حتی سالها وقت خود را تنها به این امید که بتوانند گمشدگان خود را بازیابند و آنها را در آغوش بگیرند در پشت درب قرارگاه اشرف سپری نکردند و چه حنجره ها و گلوهایی که در صدا زدن عزیزانشان از پشت سیم های خاردار قرارگاه اشرف پاره نشد و آنچه که نهایتا از سوی مجاهدین نصیب شان شد چیزی جز سنگ و کلوخ و فحش و ناسزا نبود. پدیده ای که در قرن حاضر در نوع خود بی نظیر و البته تکاندهنده است.
مجاهدین در هر شرایطی و علیرغم بن بستی که در آن گرفتار آمده اند بازهم از تهدید ارگانهای بین المللی دست بر نمی دارند. در این اطلاعیه نیز مجاهدین با دست آویز قرار دادن مقولات انساندوستانه و با این جملات که : "استاندارهای بشردوستانه، حقوق بشر و استانداردهای بین المللی حفاظت پناهندگان ، صرفنظر کردنی نیستند. ساکنان اشرف، اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران به جابجایی اجباری با فشار و تهدید تن نخواهند داد." اطلاعیه خود را به پایان برده اند.
نتیجه اینکه وضعیت فعلی مجاهدین و سرازیر شدن ساکنان قرارگاه اشرف به سوی کمپ لیبرتی محصول سه دهه خیانت و اعمال خشنونت های بی حد و حصر توسط رهبران تشکیلات فرقه ای مجاهدین هم در حق مردم ایران و هم در حق اعضای خود سازمان از سال 1360 به این سو بوده است.
مجاهدین تلاش کردند با استفاده از هر وسیله نامشروع، قدرت سیاسی در ایران را بدست بگیرند. بدعتی که در تاریخ معاصر ایران بی نظیر بوده و هست. به همین دلیل هم مجاهدین تشکیلاتی نامشروع به حساب می آیند که هیچ ربطی به آنچه مجاهدین آنرا " مقاومت مردم ایران" می خوانند ندارد و مجاهدینی که تا دیروز در "نوک پیکان تکامل" حرکت میکردند حال باید در اوج ذلت و سرافکندگی تمام راهی کمپ لیبرتی شده و از کشورهای اروپائی و آمریکا که حاضر به پذیرش آنها در کشورهایشان نیستند گدایی پناهندگی کنند و البته این منطق تاریخ و سرنوشت محتومی است که مجاهدین با دست خود و برای خود رقم زدند.

......................
۱۳۹۰/۱۱/۲۸

---

نظرها 0

---

دیدگاه خود را بنویسید